Νέα

 Ὅποιος  ἐνδιαφέρεται γιά τὸ CD,

ἃς ἐπικοινωνήσει μαζὶ μου, στὸ e-mail :Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

 

===============================================

ΓιατὶἂνκαὶεἶμαιΚρητικόςἑρμηνεύωΜικρασιάτικατραγούδια ?

Μίαἐξήγησηκείμενοἀπὸτὸἔνθετοτοῦ CD μου «ΡουμπίνικαὶΖαφείριμουΜικρασιάτικατραγούδια».

«Ἀπ,τικάλληἔχειἄνθρωποςτάλόγιαἔχουντήχάρη

νάκάμουσικάθεκαρδιάπαρηγοριάνάπάρη·

κιὁπούκατέχεινάμιλῆμέγνώσηκαίμέτρόπο,

κάνεικαίκλαῖσικαίγελοῦντάμάτιατῶνἀνθρώπω».

Ἐρωτόκριτος

Δυόλόγιαἀπόμένα….

Γνωστοί μου κι ἄγνωστοι, φίλες καί φίλοι,

Θά ἔχετε ἴσως τήν ἀπορία πῶς ἕνας ἄνθρωπος γέννημα – θρέμμα τῆς Κρήτης (τό Ζουρίδι στήν ἐπαρχία Ρεθύμνης εἶναι τό χωριό μου) ἑρμηνεύει Μικρασιάτικα τραγούδια. Ἄν ἤτανε ριζίτικα, λόγος δέν θά ὑπῆρχε. Τήν ἴδια ὅμως ἀπορία εἶχα κι ἐγώ, καθώς ρίζες μικρασιάτικες δέν ἔχω.

Κι ἡ ἀπορία μου λύθηκε ὅταν, πρίν μῆνες, συνάντησα τυχαῖα μιά σοφή μάγισσα, ἀνεράϊδα θαρρῶ πώς ἤτανε, σ’ἕνα μαγευτικό τοπίο τῆς Κρήτης.

Κι ἀφοῦ τή μάγεψα πρῶτα – χωρίς νά τό θέλω – μέ τά τραγούδια μου στό «ὣριο περβόλι» πού βρισκόμασταν, πρός τά ξημερώματα τῆς ζήτησα νά μοῦ πεῖ, νά μοῦ μιλήσει γιά τό:

 

«ἀκατάστατο ριζικό μου, πού ἀναπαημό δέν ἔχει,

μά ἐπά κ’ἐκεῖ σάν πελελό περιπατεῖ καί τρέχει».

 

Τῆς ζήτησα νά μοῦ ἐξηγήσει γιατί τό ριζικό μου

«ὅντε στά ὕψη μέ πετᾶ, τά χαμηλά γυρεύγει

κι ὅντε μοῦ δείχνει τό γλυκύ, τότες μέ φαρμακεύγει».

Κι ἡ μαγεμένη μάγισσα ἀκοῦστε ἴντα μοῦ λέει:

«Σέ περαζόμενους καιρούς, σέ χρόνια δοξασμένα,

ἤσουν ἀπ’τ’ ἀρχοντόπουλα κεῖνα τοῦ Βυζαντίου,

πούρθανε καί κατώκησαν στήν ξακουσμένη Κρήτη.

Ἀπό ‘κειά κρατεῖ τό ριζικό κι ἡ ἀρχοντική μορφή σου,

ἀπό ‘κειά καί τά τραγούδια σου κι ἡ ἀγγελική φωνή σου».

Εὐχαρίστησα τή μάγισσα πού μ’εἴχενε μαγέψει

μέ τή θωριά, μέ τή μορφή, μέ τά σοφά τά λόγια.

Καί στ’ἀποδιαφωτίσματα λόγια γκαρδιακά τῆς λέω:

Ἄσ’με παιδεύτρα τοῦ κορμιοῦ καί μάγισσα τσ’ἀγάπης

νά φύγω καί νά ξοριστῶ εἰς τσ’ἐδικούς μου τόπους.

Φεύγω, ἀποχαιρετῶ τηνε, ἕνα φιλί τῆς δίδω,

τραγούδι ὅπως τῆς ἔπρεπε τσή τραγουδῶ πανώριο

κι ἐκουζουλάθηκε κι αὐτή κι ἐγώ ‘χασα τό νοῦ μου...

Σήμερα, σ’ἄλλες ἐποχές καί στήν παντέρμη Κρήτη,

λέω καί τραγουδῶ συχνά τραγούδια τοῦ καιροῦ μου.

Κι ὅπως τά παρέλαβα, θέλω τά παραδώσω

σέ ἀνθρώπους πού’χουνε καρδιά, τή λεβεντιά περίσσια,

γιά νά θυμοῦνται, νά τιμοῦν «χώματα ματωμένα». 

===============================================

 

 

 

Παρουσίαση νέου δίσκου

 

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

 

 

========================================================

Κυκλοφορία νέου δίσκου

ΡΟΥΜΠΙΝΙ ΚΑΙ ΖΑΦΕΙΡΙ ΜΟΥ

Στίχοι:Θωμᾶς Βενάκης

Ρουμπίνι  καί  ζαφείρι μου κι ἀμάλαγο  λογάρι,

Νύχτα  μου  αὐγουστιάτικη  μ’ ὁλόγιομο φεγγάρι…

 

Από τον πρώτο στίχο του ομώνυμου τραγουδιού  δίνει τον τίτλο στον πρώτο του δίσκο ακτίνας (cd) με Μικρασιάτικα τραγούδια ο δημιουργός, ερμηνευτής και στιχουργός, ο Κρητικός, κ. Θωμάς Βενάκης. Επιτέλους θα πουν όσοι  χρόνια τώρα τον γνωρίζουν και δεν έχουν άδικο. Ο δίσκος αυτός τους δικαιώνει

Περιλαμβάνει 12 τραγούδια και ένα οργανικό. Από αυτά, τα περισσότερα είναι από τη συλλογή του  Μεγάλου Δασκάλου της Εθνικής μας Μουσικής, αείμνηστου Σίμωνος Καρά. Τα 4 κυκλοφορούν σε δίσκο για πρώτη φορά, σε ένα τους στίχους έχει γράψει ο κ. Θωμάς Βενάκης και τους ερμηνεύει με το ανάλογο ήθος σε γνωστό μικρασιάτικο σκοπό.

Συνεργάζεται με τους δεξιοτέχνες μουσικούς: Μανώλη Καρπάθιο - κανονάκι, ο οποίος έχει και τη μουσική επιμέλεια του δίσκου, Στρατή Ψαραδέλη - πολίτικη λύρα, Περικλή  Παπαπετρόπουλο -  πολίτικο λαούτο, και Γιώργη Τζανέτο - κρουστά.

Τα μουσικά κομμάτια συνοδεύουν τρία εξαιρετικά κείμενα. Τα δυο ανήκουν στους βαθείς γνώστες και εξαιρετικούς ερμηνευτές της Βυζαντινής και Παραδοσιακής μας Μουσικής: α) τον Πρωτοπρεσβύτερο και Γενικό Αρχιερατικό Επίτροπο  της Μητροπόλεως Κηφισίας,  Αμαρουσίου και Ωρωπού πατέρα Χρίστο Κυριακόπουλο και β) τον  πολυγραφότατο  ερευνητή και καθηγητή της  Εθνικής μας Μουσικής κύριο Κωνσταντίνο Μάρκο. Το τρίτο ανήκει στον δημιουργό και ερμηνευτή κ. Θωμά Βενάκη.

Όσοι διαβάσουν τα κείμενα και ακούσουν το δίσκο  θα διερωτηθούν  αν πρόκειται για ένα μουσικό ποίημα  ή για ένα ποιητικό  μουσικό έργο. Σίγουρα θα διαπιστώσουν ότι πρόκειται και για τα δύο. Οι συμμετέχοντες εξασφαλίζουν του Λόγου το Αληθές.

Ο πατήρ Χρίστος Κυριακόπουλος στο « Φίλιον  Δώρημά του » αναφέρει :

Ὁ ἀγαπητός καί ἐκλεκτός φίλος Θωμᾶς Βενάκης, γέννημα καί θρέμμα τῆς λεβεντογέννας Κρήτης, ἀλλά μέ Μικρασιατικές καταβολάδες καί φλέβες τῆς ἑλληνικῆς ἀνατολῆς, μέ τά τραγούδια πού ἑρμηνεύει σ’ αὐτό τόν ψηφιακό δίσκο καταθέτει την ἔκφραση τῆς ψυχῆς του. Τά προσφέρει καί τά παραδίδει «σ’ ἀνθρώπους πού ’χουνε καρδιά, τή λεβεντιά περίσσια», γιά νά θυμοῦνται καί νά τιμοῦν «χώματα ματωμένα».

Ζήσαμε τήν ἀγωνία τοῦ καλοῦ μας φίλου Θωμᾶ Βενάκη ἀπό κοντά, κατά την προετοιμασία του γιά τήν ἠχογράφηση τῶν τραγουδιῶν. Ἤθελε νά στεφθεῖ ἀπό ἐπιτυχία τό τολμηρό του ἐγχείρημα, γιά νά διασωθεῖ καί διαδοθεῖ αὐτός ὁ πνευματικός καί πολιτιστικός πλοῦτος τοῦ μικρασιατικοῦ ἑλληνισμοῦ. Γιά τόν σκοπόν αὐτόν, κατά τήν ἠχογράφηση, ἑρμηνεύει προσευχόμενος και προσεύχεται ἑρμηνεύων, «γιά νά μήν καταρρεύσει ἀπ’ αὐτό πού βιώνει», ἀπ’ αὐτή τήν μουσική πανδαισία καί μέθη. Καί πράγματι φθάνει στό βαθμό τοῦ τελείου!

Ο  διακεκριμένος  μουσικολόγος και συγγραφέας κύριος Κωνσταντίνος Μάρκος, στην περισπούδαστη μελέτη του, που κοσμεί  αυτό το μουσικό έργο, αναφέρεται διεξοδικά  στον πολιτισμό και την ιστορία της μουσικής παραδόσεως του μικρασιατικού  ελληνισμού από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι σήμερα, και καταλήγει:

 Στόν τομέα αὐτῆς τῆς μουσικῆς παραδόσεως, πού τά νεώτερα χρόνια εὐτυχῶς βρέθηκαν ἀξιόλογοι ἐργάτες -μικρασιάτες καί μή - μέ ἄριστα ἀποτελέσματα, ἔρχεται νά δώση τό παρόν του καί ὁ μετά χεῖρας δίσκος ἀκτίνων τοῦ μουσικοῦ κ. Θωμᾶ Βενάκη, πού μέ μεράκι πραγματοποίησε, συμβάλλων καί αὐτός, ὡς ἐργάτης δόκιμος στό μεγάλο καί λαμπρό μικρασιατικό μουσικό πλοῦτο.

 

Στο κείμενό του, που περιλαμβάνεται στο ένθετο του δίσκου αυτού,  ο κ. Βενάκης πλέκει περίτεχνα τον δεκαπεντασύλλαβο στίχο, με τη μαντινάδα και τους στίχους από τον Ερωτόκριτο και μας παραδίδει, ένα λυρικό, ποιητικό κείμενο.

Αντί  βιογραφικού παρατίθεται απόσπασμα από το παραπάνω κείμενο :

Γιά νά καλύψω τό ἐνδιαφέρον σας, σᾶς γνωρίζω ὅτι γεννήθηκα, ὅπως προανέφερα, στό χωριό Ζουρίδι τῆς ἐπαρχίας Ρεθύμνης στήν Κρήτη. Ἀναθράφηκα κυριολεκτικά μέ τόν Ἐρωτόκριτο καί τό Ριζίτικο τραγούδι, πού τραγουδοῦσε ὁ Μέγας Δάσκαλός μου καί Ἄρχοντας Πατέρας μου. Μεγάλωσα καί θέριεψα μέ τά ἀρχέγονα καί αἰώνια ἀκούσματα ἀπό τήν ἀρχαγγελική φωνή του καί τό λυρικό του λόγο. Μετά τά φτωχικά γυμνασιακά μου χρόνια καί τά ἐπίσης φτωχικά φοιτητικά μου χρόνια στό τμῆμα Χημικῶν τοῦ Πανεπιστημίου Πατρῶν, συνέχισα μεταπτυχιακές σπουδές στό Πανεπιστήμιο Ζυρίχης μέ τήν ἀπόκτηση τοῦ Διδακτορικοῦ μου στή Χημεία. Τώρα εἶμαι συνταξιοῦχος ἐκπαιδευτικός. Ἀποτέλεσμα τῆς Ἰσόβιας Σπουδῆς καί Ἐρευνᾶς μου στή Μουσική εἶναι τό Ἔργο πού κρατᾶτε στά χέρια σας. Ἐλπίζω νά ὑπάρξει καί συνέχεια.

Σε  άλλο  σημείο  αναφέρει:

Τό παρόν μουσικό ἔργο ἀποτελεῖ προάγγελο ἑνός μουσικοῦ τόμου πού θά ἀκολουθήσει, σύντομα ἐλπίζω, μέ τόν τίτλο «Ἐκλογαί ἀπό τούς Θησαυρούς τῆς Ἑλληνικῆς Μουσικῆς Παράδοσης καί τά Τραγούδια τοῦ Λαοῦ μας, Τόμος 1». Πρόκειται γιά ἕνα ὄνειρο ζωῆς μά καί ἐθνική ὑποχρέωση μου νά παραδώσω βιώματα, ἀκούσματα, ἑρμηνεῖες 40 καί πλέον ἐτῶν σέ ὅσους λαχταροῦν νά ξεδιψάσουν καί νά ξεχάσουν τήν πνευματική φτώχεια πού ζοῦμε. Ἀπευθύνομαι στόν «Ἀπέραντο Ἑλληνισμό» πού ψάχνει, πού ἐλπίζει, πού καρτερεῖ καί ἀντιστέκεται, πού διατηρεῖ ἀκόμα τήν Ἀρχαία Εὐπρέπεια καί τήν Ἑλληνική Ἀρχοντιά.

Θά περιλαμβάνει 3 δίσκους: ὁ πρῶτος μέ 12 σπάνια τραγούδια, ἑρμηνευμένα ἀπό τόν Πατέρα μου, τό ΒΕΝΟΣΗΦΗ (1899 - 1995), μιά σπάνια μορφή γνήσιου Κρητικοῦ μέ ἀρχαγγελική φωνή. Ἀπό τά ἀναρίθμητα τραγούδια πού γνώριζε, ἐπιλέχθηκαν κάποιες ἠχογραφήσεις τοῦ 1966. Ὁ δεύτερος θά περιέχει ἕνα ἀπό τά ὡραιότερα ἀκριτικά τραγούδια καί μία κορυφαία παραλογή μέ μουσική καί ἑρμηνεία δική μου. Στόν τρίτο δίσκο θά ἑρμηνεύω τραγούδια τῆς Κρήτης ( Ριζίτικα κ.ἄ.) καί" ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟ ".

Και καταλήγει:

Θά ἤθελα νά τελειώσω, μέ τό ἀγαπημένο μου ποίημα «Δέν θέλω τοῦ κισ-

σοῦ...» τοῦ Γ. Δροσίνη, ἀπό τά «Φωτερά Σκοτάδια».

«Δέ θέλω τοῦ κισσοῦ τό πλάνο ψήλωμα,

σέ ξένα ἀναστηλώματα δεμένο.

Ἄς εἶμαι ἕνα καλάμι, ἕνα χαμόδεντρο·

μά ὅσο ἀνεβαίνω, μόνος ν’ἀνεβαίνω.

Δέ θέλω τοῦ γιαλοῦ τό λαμπροφέγγισμα,

πού δείχνεται ἄστρο μέ τοῦ ἥλιου τή χάρη.

Θέλω νά δίνω φῶς ἀπό τή φλόγα μου,

κι ἄς εἶμαι ἕνα ταπεινό λυχνάρι.»

Καί ἐγώ προσθέτω*:

«Λύχνος κι ἄν εἶμαι, δίνω φῶς, ὅπου ποτέ δέ σβήνει,

ἀληθινό, ἀνέσπερο, πού τσί καρδιές φωτίζει

Ποτέ μου δέ νἐγύρεψα ἀθρώπου δεκανίκια,

μήτε κισσοῦ δέν ἔμοιασα, πάντα ἀνεβαίνω ἴσια.

Ὥστε νά φτάξω στή κορφή, στά ὕψη νά πετάξω,

στά χαμηλά σά βρίσκομαι, φοβοῦμαι μή μπλαντάξω.»

 

Ἕνας  καλός  φίλος  συμπληρώνει :

« Δέν  εἶσαι  λύχνος  μά  τό  ναίς,

                    ἄστρο  γ’ Ἀποσπερίτης·

εἶσαι   ὁ  Ἥλιος  ὁ  Λαμπρός,

                     τό  Παίνεμα,  τσῆ  Κρήτης ».

 

                                    Θυμός  ὁ  Ἡσύχιος.

 

Εὔχομαι σέ ὅλους    «καλή ἀκρόαση».

                                                                             

                                                   Μέ κτμηση      

                                         Δρ. Θωμᾶς Βενάκης

 

                                                                                             Εκδόσεις Μετρονόμος

                                                                                             www.thomasvenakis.gr

 

 

 

 

 

ΕκτύπωσηΗλεκτρονικό ταχυδρομείο